Night Bell

منتظر

2011-09-04T00:50:00.000-07:00

یه دیکتاتور هم نشدیم ملت بیان فراریمون بدن و تو قصرمون یه آلبوم از عکس های تو پیدا کنن..

Being You

2011-04-06T00:05:00.000-07:00

این روزها که دارم سریال “Being Erica” رو می بینم، مفهوم سفر در زمان برام خیلی متفاوت با اون چیزی که تو فیلم های علمی تخیلی دیدیم معنی پیدا کرده. وقتی برای دومین بار فیلم "جدایی نادر از سیمین" رو دیدم، دقیقاً مثل زندگی کردن دوباره ی دو ساعت از زندگی م بود.

تصور این که پشیمونی هات رو تو زندگی بنویسی، با شروع از قدیمی ترین ها دونه دونه برگردی و دوباره زندگی شون کنی، ذره ذره به جدیدتر ها برسی و یاد گرفته باشی چطوری راه کم پشیمونی تر رو بری، و انقدر زمان رو به سمت صفر میل بدی که در لحظه بتونی لحظه ات رو دوباره زندگی کنی و کار درست رو انتخاب کنی.

زندگی بدون پشیمونی ادویه نداره.

فریاد

2011-02-15T10:46:00.000-08:00

9:35 شب. تو ماشین تو بزرگراه. تنها. آهنگ های ضبط یکی یکی مثل ماشین های لاین سمت راستم می گذرن.

وایت فلگ

حتی عقربه سرعت سنج هم بی تابه. فکر می کنم با پای راستم مسابقه گذاشته که کی سریعتر میره.

تنها در باران

از دست این بغض لعنتی که حتی نمیدونم چرا اومده و راه نفسمو تنگ کرده. از اون شب هاست که یه ثانیه با گریه فاصله دارم اما نمی دونم چرا.

یا غالی

یک، دو، سه، چهار، پنج، شش، هفت، هشت، نه، ده. چشمامو که باز می کنم، چراغ های پشتی ماشین جلویی داره با سرعت بهم نزدیک میشه.

هوای حوا

نارنجی روشنایی بزرگراه، قرمز چراغ های ترمز، زرد ماشین های سمت مقابل، سبز صفحه سرعت سنج، بی رنگی اشک..

بالأخره شکست.

آرامش یکنواخت بزرگراه، سپر جلوی ماشین، بغض من تو دستای ایربگ

HIMYM quotes-4

2011-01-13T11:31:00.002-08:00

-"Sorry Barry"

-"It's BARNEY!!"

HIMYM quotes-3

2011-01-13T11:22:00.001-08:00

"Yeah, yeah. Hers is the only vagina for me, uh.. I love it! It ain't scary at all'!!"

HIMYM quotes-2

2011-01-13T11:10:00.000-08:00

"Of ourse you're scared! It's gross! The idea of doing it with a woman...?!"

HIMYM quotes-1

2011-01-13T10:27:00.002-08:00

"It's this sort of inconsiderate immature JACKASSERY that makes me feel like I'm living in the real-world house!" Marshal, HIMYM 3-7

2010-12-29T02:16:00.000-08:00

I want the silence of a sunny afternoon in a semi-dark room, with the noise of the city in the background.

I want the smell of Hamburgers in the mornings, right before it goes into my school bag as a sandwich.

I want the heart beat of wait to see my special someone at the airport when her flight’s arrival is announced.

I want my special someone to be.

I want the warm sweet taste of a cream-filled doughnut in my hand while my mother’s taking my other hand walking me in the street.

I want the smooth touch of gramma’s wrinkled cheek when she hugged me.

I want planning people’s birthdays and getting caught in their sparkling glances when you surprise them.

I want the time that I had some people to talk to, without a god damn concern.

I want those who when they called me, I’d get full of energy.

I want a normal college class in which I could study enthusiastically, without agitation.

I want a light ahead to get away from this doomed vicious circle.

I want a simple night without nightmares.

I want my life back!

Half

2010-12-05T05:50:00.001-08:00

I have found myself alone in the most important moments of my life, and that’s how I came to know me. Me doesn’t like his loneliness, but maybe he is afraid of stepping up. Me knows that coming across people as precious as DJ is only a vague dream. Me tends to dream of the impossible a lot, though!

Me is 27 now, and could not be considered a child in any way. Me needs to open his eyes widely, rip off the dark cocoon of grief around him, shatter the shield of paranoia and step out to the ultimate sweetness of surrounding sorrow. Wouldn’t it be great?!

مادر..

2010-11-01T03:18:00.000-07:00

2010-09-18T01:32:00.000-07:00

صبح جمعه.

خیابان های خلوت و غرق گرمای ملایم آفتاب پاییزی.

هجوم خوش بوی هوای تازه از پنجره ماشین.

طعم کله پاچه ای که با دوستان در پارک بعد از بدمینتون خوردی.

آهنگ "این زندگی من است"ِ ادوارد مایا،

سرعت و تنهایی.

2010-07-07T06:17:00.000-07:00

همه چی آرومه تو به من دل بستی

این چقدر خوبه که تو کنارم هستی

همه چی آرومه غصه ها خوابیدن

شک نداری دیگه ، تو به احساس من

همه چی آرومه من چقدر خوشحالم

پیشم هستی حالا به خودم می بالم

تو به من دل بستی از چشات معلومه

من چقدر خوشبختم همه چی آرومه

Another Night Up

2010-06-17T09:23:00.000-07:00

There’s a loneliness filling the empty space inside me where nothing could have ever filled.

No girl, no theory, no dream.

It’s kinda blue, flowing and bittersweet.

This has made me hear the remnants of my own voice, echoing from a far far galaxy down my throat.

It’s like the feeling that the swing of her ponytail gave me whenever she turned suddenly to show off her contagious smile.

Or when her delicate shoulders were pressed up against my chest, supported by my arms.

A limpid river is streaming gracefully in me, while a black worn jockey on a black stallion is rushing along.

And I know...

nothing.

mE-AnD-u

2010-05-23T13:33:00.000-07:00

Hosein: Hi

Maryln Spotts: I love chatting with new people.. Would you like to chat today? Where are you from?

Hosein: We chatted last night. Don't u remember? I'm glad I'm talking to u again. I forgot how old U R.

Maryln Spotts: Im 24 years old i'm going to school in California.. Can i ask you a question?

Hosein: of course not!

Maryln Spotts: Do you like big booty girls with big tits? lol seriously cuz thats what i am/have..Is that too much for you to handle?

Hosein: It is... I guess.

Maryln Spotts: so yea i'm lonely would you like to have some kinky fun? Would you like to see me?

Hosein: I'm lonely too.. too lonely. Would u mind talking to me for a few minutes?

Maryln Spotts: ok but i have no pictures on my computer.. but i have a video camera connected

Hosein: Sure... BTW I know U R a machine

Maryln Spotts: ok, I’m not a machine! are u? ;)

Hosein: Do u even know what’s a machine?

Maryln Spotts: ok, I’m not a machine! are u? ;)

Hosein: machine

Maryln Spotts: ok, I’m not a machine! are u? ;)

Hosein: J

Maryln Spotts: ok let me set up my camera for you baby i hope your ready for some booty shots..

Hosein: No, I'm not. OK, it was nice talking to you again. It feels like I have a friend..

Maryln Spotts: lol ok goto http://tinyurl.com/GinasCam and we can go 1 on 1 chat. Just click join at the top of the webpage.

Hosein: good night, dear. Hope to see you again tomorrow night.

Maryln Spotts: fill out your cc info baby for Age verification ONLY, your card will not be charged.. ok i'm ready for u now

Hosein: :-h

Maryln Spotts: What color Panties do you think i should wear? i might have your favorite color here somewhere...

کودکی

2010-05-02T08:05:00.001-07:00

انگشت هایی ظریف و کج و کوله، سفید سفید، فقط زیر ناخن ها شاید از توپ بازی سیاه و کثیف، دو طرف بدنه ی ماشین کوچک زرد با شیشه های تیره ی مایل به بنفش، به کندی روی مسیر سایه شده ی چسب ضربدری شکل میان قاب نورانی آفتابِ میهمان پنجره، تکان های ناآرام ماشین روی پرزهای قالی، قرمز و آبی، سفید و قهوه ای، تیره و روشن، سایه ی بزگ تر از خود دست دنبال کننده ی مسیر به ظاهر بی هدف ماشین، چشم های قهوه ای کم رنگ درخشان در بازتابش آفتاب، پر تحرک میان صورت سفید با لپ های برآمده ی گلگون، پهن شده روی قالی، بوی سبزی در حال سرخ شدن در تابه و آواز آرام مامان در آشپزخانه، تیک تیک سلانه سلانه و آشنای ساعت روی دیوار، یک دکمه ی سفید شاید از یک لباس سفید بر قالی در میانه ی راه چشم ها تا ماشین، ذرات غبار که در ستون مایل، از آفتابِ میهمان پنجره تا قالی نرم نرم در هوا چرخ می خورند، صدای "دیلینگ" زنگ در، مکث، مکث، سیل بی پایان کلمات مریم که مقنعه اش را کنار کیف پارچه ای طوسی اش پرت می کند و بوی مدرسه که همه جا پخش می شود، کف پاهای سیاه و کوچکی که به هوا پریده و در آغوش مریم تاب می خورد، خرده های ویفر مینو با جلد سبز و عکس یک موز که روی قالی می ریزد، یک بوسه ی پر صدا از لپ های گلگون، و مامان که با لبخند به آشپزخانه بر می گردد...

بغض

2010-04-13T03:21:00.000-07:00

قرچ... قرچ... جای پایی که کفش ورزشی کهنه در برف می گذارد. روی زانو می نشینم، دستم به امید برف مشتی خاک را می فشارد. قرچ... قرچ... لاستیک ماشینی که پشت زانوانم می ایستد و انگشتانی که از فشردن بوق خسته نمی شوند.

غژژژ... غژژژ... بریده شدن آهنی در ساختمان نیمه کاره. بوی گرم نان لواش که زنی یکی یکی تاشان می کند و روی هم می چیند. غژژژ... غژژژ... در فلزی سنگینی باز می شود و پراید سپیدی به آغوش تیره ی پارکینگ پناه می برد تا صدای بوق خاموش شود.

خش... خش... باد پلاستیک مشکی پاره ای را روی آسفالت قدیمی خاک آلود پای دیواری می کشد. خش... خش... کودک ریز نقش ژولیده ای که با کلید روی دیوار آجری رنگ و رو رفته خط می اندازد نان لواش به خانه می برد.

سکوت... سکوت... گنجشک نا آرامی که روی دیوار آجری می پرد، و دمپایی قرمز کوچکی که تکه نان لواش را لگد می کند. سکوت... سکوت... گرد و خاک سپید و مبهم بریده شدن سنگ در خانه ی نیمه کاره، با خاکی که باد از مشت من می پراکند در هم می آمیزد.

Once upon a time, there was this girl...Part 2

2010-04-10T21:00:00.000-07:00

She wants me... She wants me not... She wants me... She wants me not...

She wants me... She wants me not...

She left

قلاده

2010-03-19T23:47:00.000-07:00

گوشم را نکش که از اول راه درست بروم... تا پیدایش می کنم همقدمم باش

I'm OK

2010-03-17T08:33:00.000-07:00

Sometimes when I say "I'm OK",
I want someone to look me in the eyes,
hug me tight and say "I know you're not".

2010-03-13T21:38:00.000-08:00

حتی ظریف ترین عضله ی انگشت کوچک پای چپم ضربان دارد
She's back !!

Once upon a time, there was this girl…Part 1

2010-03-08T03:05:00.000-08:00

It was nearly 7 years ago, when I entered the room “suicide” while I was wandering around in YM. For a while I was just listening to (reading) other’s opinions. There was this guy who was not the moderator, but happened to be the most active person there. I messaged the guy and we kinda started a private interesting conversation about the room’s topic. We added each other’s IDs and from that moment, I had a new friend, not even knowing that “get_it_now_00” is a girl.
Weeks passed by, and every now and then, when we caught each other online, we continued our conversation. We even emailed each other and shared ideas, and little by little, we talked about things more than just suicide. She was such a smooth talker, and had a brilliant open heart. Soon she felt relaxed enough to talk about some of her troubles and ask for advices. We both were so happy that we had unknown friends who we were comfortable talking to. There was a weird but pleasant trust between us: Strangers, so we had no shame to bare our souls to each other, but close enough to do so voluntarily. For a time being, we called each other “stranger” but deep down, there was a voice inside which said it didn’t mean that.None of us realized how it happened. We found that our believes were incredibly similar, and different to most people around us. She was the only person who talked about my theory “Genuineness of sadness” before I even say it, and she was always ready to devote herself to help other people regardless who they were, as I was.

2009-12-21T01:42:00.000-08:00

When you're alone and life is making you lonely,

You can always go downtown

When you've got worries, All the noise and the hurry

Seems to help, I know, downtown
Just listen to the music of the traffic in the city

Linger on the sidewalk where the neon signs are pretty

How can you lose?
The lights are much brighter there

You can forget all your troubles, forget all your cares and go Downtown,
things'll be great when you're Downtown,
no finer place for sure,

Downtown, everything's waiting for you

Don't hang aroundAnd let your problems surround you

There are movie shows downtown

Maybe you know some little places to go to

Where they never close downtown
Just listen to the rhythm of a gentle bossanova

You'll be dancing with 'em too before the night is over

Happy again ...

نامه ای از تو، برای تو

2009-12-18T10:15:00.000-08:00

دی جی مهربونم،

دیشب ریختم به هم. می پرسی " تو چطوری دی جی جونم؟ از خودت بگو!" و من میگم: " من که خوبم. همه چی خوبه ..."

اما دروغ می گم. از خودت یاد گرفتم!

"خوب خوب نازنین من، نام تو مرا همیشه مست می کند. بهتر از شراب، بهتر از تمام شعرهای ناب!

نام تو اگرچه بهترین سرود زندگی است، من تو را به خلوت خدایی خیال خود، بهترین بهترین من خطاب می کنم.

بهترین بهترین من!

سلام. دلم برات بگه که دلش خیلی برات تنگ شده..."

دیشب دیگه کم آوردم. زنگ که زدی، داشتم به رعنا درس می دادم. تلفن که تموم شد، دیگه نتونستم ادامه بدم. گیج گیج ...

صدات مثل دی جی نبود. شاید پیش کسی بودی. شاید دیگه به تنگ اومده بودی. خسته بودی. ونتیجه ی تلخ خستگی زیاد: بی تفاوت!

الان دستام می لرزه. دیشب که بدتر بود. نشستم با همون دستا بی هدف یه شعر سهراب رو خطاطی کردم:

"در انحناي سقف ايوان ها،

درون شيشه هاي رنگي پنجره ها،

ميان لك هاي ديوارها

هر جا كه چشمانم بيخودانه در پي چيزي ناشناس بود

شبيه اين گل كاشي را ديدم

و هر بار رفتم بچينم

رؤيايم پرپر شد..."

بعدش اما کاغذ رو پاره کردم.

دیدی که اومدی و ندیدمت؟ یعنی واقعاً اومدی؟ یعنی واقعاً ندیدمت؟!

حتی ازت نپرسیدم کی (یا چی) انگشتتو شکست. انگشتی که من گرفته بودم تو دستم و فشار داده بودم. همونی که شکلات گذاشته بودم توش...

" بوز خدا / تو از تبار وزیدن بادی / این جا وزیدنت

آزادی بی حدود مرا محو می کند

با عرض تموم احترامات؛ حسین جان سلام..."

نشستم به گیتار. اشک بود و گیتار. ملودی خود به خود میومد. یک قطعه اش رو نوشتم حتی. قشنگ بود. غمگین هم بود...

ساعت ها می لرزیدم. تو اتاق گرم گرم.

واژه واژه "دنیای کریستالی" تو ذهنم قدم می زد.

" شاید تنها 9 یا 10 بار دنیای کریستالی را خواندم و باز هم مشتاق برای خواندن دوباره! در این نوشته حس بیزاری از این زندگی پوچ و مرده به قوی ترین شکل بیان گردیده است..."

از صبح نشستم خیره به یه جا. صد تا قرار و کار و درس و ... همه اش پوچ. حتی دیگه نمی تونم برات حرف بزنم. از آینده، از با هم، از پوچی، از روح، از من می تونم، از تو خسته ای، از مایی که دوره.

سایه ی ترس تو چشمات ماتم کرد، که نگذاشتی از "بعد" بگم. از فردا...

" بذار برات بنویسم... از دیروز: صبح داشتم می رفتم بیرون، از مامانم خداحافظی کردم – در کوچه را که باز کردم تا از منزل خارج بشم یک مرد دیدم و یک بسته!

فکر کن، بدون این که زنگ را بزنه رفته بودم به استقبال!

نمی دونی چقدر خوشحال شدم. بعد مثل بچه ها که دل تو دلشون نیست و نمی تونند خوشحالیشونو مخفی کنند دویدم به طرف اتاقم تا بسته را باز کنم...

ورونیکا... تنها صداست... اوج مو... نشریه... نامه – مکث، مکث – تسبیح... و اما نسیم وصل..."

بگذار تا بگویم این فصل آشنایی

نو گر ندیدی اش لب بگشا که بی وفایی

" حسین عزیز، به ضمیمه ی این نامه «مجموعه اشعار فروغ»، سرود بردگی، نگرانی های من و یک متن از خودم می باشد. به جز موارد بالا، ارادت و محبت قلبی و خالصانه ی این حقیر به دوست مهربانم ضمیمه ی نامه است ...

گفتم به فیض وصلت خواهم رسید روزی

گفتا که نیک بنگر، شاید رسیده باشی

8/7/83

نجمه

فصلش نیست

2009-08-22T11:57:00.000-07:00

از پشت میز که بلند می شم، هیچ کس از جاش نمی پره
در اتاقو که باز می کنم، دیگه کسی منتظرم نیست
انگار اتاقم دیگه زندگی نداره
کسی نیست که هر وقت به خودم میام، سرمو بچرخونم و نگاهمون تلاقی کنه
یا یهو ببینم کله شو کج کرده و داره بر و بر نگام می کنه
یا به روی خودش نیاره و اون طرفو نگاه کنه، اما تک تک سوت هامو جواب بده
کسی نیست که وقتی سرشو ناز می کنم، غرغر کنه، اما غرق لذت بشه
کسی که 1 بعد از نصفه شب، از صدای تخمه خوردنس بیدار بشم
شاتوت دیگه نیست

این متن واقعی است

2009-03-31T11:47:00.000-07:00

امروز صبح زود، روحم معذب بود. انگشتای رنگ پریده و لرزان، دور لیوان حلقه شد تا مونده ی آب ته لیوان رو روی یه قرص قرمز کوچیک به حلقم سرازیر کنه. صدای خس خس نفس هام به دیوار می خورد و برمی گشت. روحم رو می گم. جسمم که زیر پتو پیچ و تاب می خورد! نه، روحم رو می گم. سایه ی کشیده ی روحم که لیوان رو دوباره روی عسلی گذاشت و مردد به پتو نگاه کرد، بین اون همه سایه ی غریبه که پچ پچ نا مهربونشون مثل صدای بارون تو ناودون بیرون اتاق می پیچید، تنها بود. آروم دستشو کشید روی پلاکی که گردن جسمم بود. خاله م چند وقت پیش خواب دیده بود که مدت هاست جن ها نمیذارن راحت بخوابم. برای همین داده بود رو یه پلاک چهار قل نوشته بودن و انداخته بود گردن جسمم. روحم، که همون درد آشنا تو پشتش تیر می کشید، پلاک رو ول کرد و شقیقه هاش رو گذاشت کف دستاش. منتظر شد تا دوباره نخ های طلایی خورشید سر برسن و پچ پچ مشمئز کننده ی سایه ها رو به دنباله ی چادر شب بدوزن؛ تا فردا شب.
امروز صبح زود، روحم معذب بود...

دلم می خواد بهش تجاوز کنم

2009-03-09T11:33:00.000-07:00

دلم می خواد بهش تجاوز کنم
هاله ی داغی از یک نوع انرژی نارنجی متعفن احاطه ام کرده و دونه دونه سلول های تنم رو به التهاب کشونده
دیدن صورت سپیدش که می خنده و اعتمادش به من که حتی در داخلی ترین لایه های ذهنش هم نهادینه شده، باعث می شه پیام عصبی قدرتمندی به مغزم ارسال بشه و با تمام وجود بخوام که در آغوش بگیرمش. لب هاش رو طولانی تو دست لب هام بگیرم. دستام رو آروم از کمرش بالا بیارم و نوازش گونه داخل موهاش ببرم..
.. به موهاش چنگ بزنم و سرش رو عقب بکشم. پیرهنش رو با تمام وجود به تنش پاره کنم و موج حیرت رو تو ساحل چشم هاش ببینم..
دلم می خواد خط سرخی از سیلی روی گونه های برفی ش بکارم. دلم می خواد اثر خون مردگی رو تو جای انگشتام روی بازوش ببینم. دلم می خواد پیچ و تاب خوردن بدنش رو در تقلا برای رها شدن از هیولای من، به مشت های نا امیدی که با چشم خیس به من می زنه حس کنم. دلم می خواد لباس های سرخ از خونش رو زیر کفشم له کنم
و در نهایت حیرتش، شونه هاش رو در مشت فشار بدم و به سوی خودم بکشمش. لب هام رو روی گردنش بذارم و دندون هام رو فشار بدم

خودتی!!

2008-11-30T10:36:00.000-08:00

کشف کردم که خلقیات من در هر مقطع زمانی ، به طرز تهوع انگیزی آینه ی کسی یه که اون موقع از همه به من نزدیک تره.
از این همه بی رنگ بودن خوشم نمیاد.
از این همه افسردگی و دل مردگی الانم هم خوشم نمیاد.
کاش کسی که دوست دارم نزدیک ترینم بود، این همه ازمن فاصله نداشت.

هیبت آسمون رو دوست دارم وفتی تو چشمام جا نمیشه

2008-11-15T01:17:00.000-08:00

بازم احساس سنگین و صخره گون هوای ابری پاییزی بهم حس نوشتن میده. نوشتن بدون چرک نویس، نوشتن ِ چرک نویس.

شاید یه جرقه با خوندن نوشته های مونا یادم انداخت که این همه وقته نوشته هام تنها موندن. مثل نوشته های مونا. از اون آدم هاییه که اولش حس می کنی چقدر تو خودش تنهاست. بعد که باهاش حرف می زنی، نوشته هاشو می خونی و تو چشماش نگاه می کنی می بینی زندگیش پر از دیگرانه. دیگرانی که سایه ی هجومشون تنهاییشو رنگ داده و بازم حس می کنی که چقدر پیش همه تنهاست.

صدای کوبیدن ضرب غمگین ترین آهنگ دنیا پرده رو مثل باد، تو این هوای گرفته به پرواز در میاره و باز یادم میاد یه دیواری هست که به جز قایم کردن وسعت بیرون برای هدیه دادن منت امنیت به ما، به درد خیره شدن بهش هم می خوره.

هیبت آسمون رو دوست دارم وقتی تو چشمام جا نمیشه. مثل همون احساسیه که امروز وقتی یکهو حس کردم پایین شلوارم داره کشیده میشه و دیدم سینا کوچولو با نگاه داره التماس می کنه که بغلش کنم داشتم. دلم نمیخواست دیگه صبحانه بخورم.

تضادهای پیاده رو

2008-11-08T01:47:00.000-08:00

دستش را گرفته ام و در پياده رو خيابان راه مي رويم . نزديك ظهر است . سايه ي درختان اين جا و آن جا نگاه مستقيم خورشيد را سد نموده و پياده رو را مملو از تضاد كرده است . يك موتورسوار با سرعت از حاشيه خيابان مي گذرد و جريان هواي ناشي از حركت سريع وي به ما مي خورد.
مي گويد : « اوووه ! چه قدر تند مي رفت ! » دستش را كمي فشار مي دهم .
مي گويد : « با اين سرعت كجا مي رفت؟ » مي گويم : « نمي دونم دنبال كار و زندگيش مي رفت . » صورتش را به سمت من برمي گرداند : « كار و زندگي ؟ اگه لازمه كه اين قدر تند دنبال كار و زندگي بريم پس چرا ما اينقدر يواش مي ريم ؟ اصلا اين كار و زندگي چيه كه اين همه عجله لازم داره ؟ به كجا بايد برسيم ؟ » تضادهاي تاريك و روشن پياده رو روي شيشه هاي عينكش منعكس شده است . مي گويم : « شايد مي خواد براي زن و بچه اش نون دربياره شايد هم يه قرار مهم داره كه مي خواد زودتر بهش برسه . » مي خندد : « نونوايي كه هميشه نون داره ! عجله ديگه چرا ؟ قرار هم اگه داشت خوب مي تونست زودتر راه بيفته ! » حرفش حرف حساب است . مي دانم بيشتر ما عجله طي راه و رسيدن به جايي را داريم كه از چرايي آن بي خبريم . خودمان هم نمي دانيم مقصدمان كجاست . سعي مي كند قدم هايش را با من هم آهنگ كند. يك نفس عميق مي كشد و مي گويد : « اين همه زيبايي توي دنيا هست، اين همه سايه، اين همه آفتاب، اين همه درخت، اين همه بوي گل ... اون وقت آدم ها اون قدر با سرعت رد مي شن كه هيچ كدومش رو نمي تونن ببينن ! » مي ايستم . يك قدم جلو مي رود و دستش كه در دست من است كشيده مي شود. او هم مي ايستد و به طرف من برمي گردد . بغلش مي كنم و عينك دودي اش را برمي دارم . نفس هايش تندتر شده است . دست هاي كوچكش صورتم را پيدا مي كنند و آن را لمس مي كنند. مي گويد : « بابا ! بازم كه داري گريه مي كني ! باور كن من از خيلي آدم ها بيشتر مي بينم ! »
صورت كوچكش را كه آن هم خيس شده مي بوسم .

منو بخشیدی و من چشمامو بستم

2007-04-14T01:14:00.000-07:00

من یک خیانتکارم. یا جنایتکار. تفاوت فقط در نقطه هاست. نقطه هم در انتگرال بی انتهای زندگی بی اثر است.
من تو را فراموش کردم. بی هیچ خاطره. بی هیچ پشیمانی. و این را فریاد زدم. تا همه بدانند که من یک خیانتکارم.
آینده پیش روی توست. پیش روی من گذشته بود. اما من خیانت کردم و گذشته را از پیش رو برداشتم. حالا دیگر هیچ چیز پیش روی من نیست. فقط تعفن خیانت که با میل در آن غوطه ورم. و با ذره ذره وجودم از آن لذت می برم.
خوش به حالت که خاطره ام ( چیزی که بیشتر از من می خواستیش ) به تو خیانت نمی کند. چون اختیاری از خود ندارد. من حتی همان خاطره ی بی اختیار را هم ندارم. نخواستم که داشته باشم. من که خاطره نمی خواستم !
من دیگر هیچ چیز ندارم. تنها سرمایه ی من خیانت است. یا جنایت ...
تولدم ... مبارک !
من

24/1/86

کلوزآپ

2007-02-16T01:05:00.000-08:00

نمای کلوزآپ از یک دماغ و یک لپ به شیشه فشرده شده. کم کم که عقب تر بیاییم و زاویه ی دید باز تر شود، تعدادی دست و عینک و پا و آرنج و کفش در اطراف دماغ و لپ مشاهده می شوند. باز هم عقب تر می آییم و تمام این ها در انحصار یک چارچوب با نوار مشکی، یک پنجره را تشکیل می دهند که به آرامی در حال حرکت است و رفته رفته سرعتش کم می شود.
افراد زیادی ایستاده اند و این صحنه ( و صحنه های مشابه در پنجره های مشابه ) را تماشا می کنند. پنجره می ایستد، دری کنارش از می شود و هفت هشت نفر بیرون می افتند. البته به سرعت بلند می شوند و سعی می کنند به داخل برگردند.
در بین تماشاچی ها ولوله افتاده. جنب و جوش پر هیجانی در جریان است و دست ها از هر سو به سمت در ها دراز شده اند.
یک نفر که لبه ی در را گرفته و خود را به زور به داخل فشار می دهد می گوید : « راه بده پیاده بشن!» و نیشخند کجی بر لبش می نشیند. نفر پشت سر می خندد و می گوید : « گل گفتی!» و نفز اول را بیشتر هل می دهد.
یک نفر مثل برق از روی پله های برقی می دود و هم چنان که یک کیف در دستش تاب می خورد، با سرعت روی جمعیت شیرجه می رود.
لپ فشرده شده به شیشه آرام تکان می خورد و می گوید : « بابا من می خوام پیاده شم !!»
یک صدای رؤیایی می گوید : « ایستگاه بعد ...» اما صدایش در میان همهمه ی جمعیت گم می شود.
یک صدای غیر رؤیایی در فضا می پیچد : « قطار آماده ی حرکت است. لطفاً از درب های قطار فاصله بگیرید.» اما ظاهراً این حرف تنها به اشتیاق تماشاچیانی که می خواهند به جمع دست ها و پاهای پشت ویترین بپیوندند می افزاید.
صدای بیپ بیپ خفیفی شنیده می شود و درها تکانی می خورند. اما نمی توانند بسته شوند. صدای غیر رؤیایی می گوید : « لطفاً از درها فاصله بگیرید. آقای محترم با شما هستم...!»
هنوز بدنه ی قطار از میان تماشاچیان پر جنب و جوش دیده نمی شود. صدای بیپ بیپ باز هم شنیده می شود، اما درها این بار هم بسته نمی شوند. صدای غیر رؤیایی کنترلش را از دست می دهد و فریاد می زند.
بالأخره مسافران درون قطار بقیه را هل می دهند تا درها بسته شود و قطار حرکت می کند. آقای کیف به دست که فقط کیفش داخل واگن شده و دستش لای در گیر کرده، دنبال قطار می دود.
باز هم نمای کلوزآپ دماغ و لپ ناراحت را نشان می دهد که به شیشه فشرده شده و از ایستگاه دور می شوند.

خواب پریشان

2006-07-28T00:23:00.000-07:00

این مپندار که نقش تو رود از نظرم ***** خاطرت جمع که در خواب پریشان منی

می دانم که وبلاگم دیگر همان یک خواننده را هم ندارد.

اما تا سپیده ، راهی به بلندای ابدیت باقی است. راهی بدون پایان.

می سوزم ، آب می شوم و دم بر نمی آورم.

شاید سایه ام تا ابد برایت فروزان بماند.

من

چشم انتظار

2006-07-13T11:46:00.000-07:00

- من قبلاً شما رو دیدم ؟

جواب نمی دهد. فقط دو قطره اشک، سرگردان و رها به سوی پایان می دوند.تلاقی چهار چشم و دو نگاه.

هیولای اندوهی که می خواهد زنجیر پاره کند و صورت خود را چنگ بزند. سایه ی محوی از خاطره، که سنگین و مه آلود از پل میان دست های دو نگاه به سمت من می آید و سردی عرق را به چهره ام می نشاند. سال ها و قرن ها می گذرد و این ثانیه تمام نمی شود. می دانم که نمی شود.

چشمانش در جستجوی یک نشان کوچک از آشنایی تمام صورتم را می کاود... و بر چشمانم متوقف می شود. چهره ی آشنای شب های بی خوابی، این بار در رؤیایی واقعی تر از حقیقت در برابرم ایستاده و دست هایش را پیش آورده. سرد سرد. و بهت تمامی ندارد.

دست هایی به سویش نمی روند که تمام مدت شب سپر چشمان بی فروغ هستند، در برابر کابوس های تکراری؛ و در انتهای شب، فقط بر شقیقه ها فشرده می شوند تا صدای فریاد خاموشی را به نجوا بدل کنند. دست هایی که شاید دیگر وجود ندارند. سرد سرد.

امروز... یا شاید امشب؟ آن قدر به دیوار خیره شده ام که روز و شب را فراموش کرده ام. حالا سر انگشتانم بر شقیقه ها فشار می آورند و ناخن هایم سفید شده اند. پس چرا بیدار نمی شوم؟

صورتش می لرزد و بر گونه ام می چکد. باز می گویم :

- من قبلاً شما رو دیدم ؟!

اسب نفس بریده

2006-06-27T07:06:00.000-07:00

در اين ديار خسته کش ديگر بريده نفسم
هرچه تلاش مي کنم به آرامش نمي رسم
در اين ديار خسته کش وجود من بيهوده شد
ارثيه هاي عاطفي اينجا زمن ربوده شد
روز نفس نفس زنان رو به سراب مي روم
خشک گلو و تشنه لب به عشق آب مي روم
شب که به خانه مي رسم شکسته بال و خسته جان
در غم فرداي دگر باز به خواب مي روم
از تن خشک شاخه گل توقع جوانه نيست
اسب نفس بريده را طاقت تازيانه نيست
از گل چهره سوخته طراوتي طلب نکن
براي رفع تشنگي تکيه به تشنه لب نکن
فرشته ي نجات من دير به ما رسيده اي
کهنه شده است زخم ما کوشش بي ثمر نکن

لينک شنيدن آهنگ

دنیای کریستالی

2006-02-23T23:38:00.000-08:00

احساسي هست که مرا به خود مي خواند . با آوايي سحرانگيز . و من مبهوت به دنبال او روان مي شوم . بي تشويش ! آرامشم را ، هم چون فلق که تيرگي شب را مي شکافد از هم مي درد و صبرم را از من مي ربايد . قرارم را به تاراج مي برد و تنها قطره اشکي ، به بي صدايي برف و سپيدي سکوت روي گونه هايم به جاي مي گذارد . و من ، تهي از خود ، در انتهاي بي انتهاي آبي آسمان به پرواز در مي آيم . سبک و رها ! مثل حواسيلي بلند پرواز ، در آسمان يک نقطه مي شوم و خنکاي باد را زير پر مي گيرم . مي بينم که پهنه ي دشت به من لبخند مي زند و کرانه ي پايان ناپذير دريا مرا با دست موج هاي شتابانش به اشاره مي گيرد . موج هايي که مثل ما ، به سوي مرگ مي شتابند تا زندگي کنند !

« سرم را بلند کردم و چشمان قرمز و پف کرده ام را به خودم دوختم . به جاي صورتم ، روي آينه دست کشيدم و تصوير لب هايم را که مي لرزيدند لمس کردم . احساس وحشتناکي در وجودم زبانه مي کشيد و باعث مي شد که من و دلم ، هر دو به خود بپيچيم . سرم سنگين شده بود و قلبم به شدت مي تپيد . شير آب را بستم ، اشک هايم را پاک کردم و دندان هايم را به هم فشار دادم ... دل درد ! دنيا دور سرم شروع به چرخيدن کرد ... خم شدم و استفراغ کردم . »

شب سکوت چراغ ها را مي شکند و آرزوهاي خيال انگيز خود را در گوش جيرجيرک ها زمزمه مي کند . تاريکي ، پاورچين پاورچين نفَس سياه رنگ خود را روي بام هاي شهر مي کشد و سکوت ، بلند تر از هميشه در کوچه هاي خالي فرياد مي زند . با هر چراغي که روي زمين خاموش مي شود ، يک ستاره در آسمان پر نور مي شود و خود را روي جاده ي نقره اي شب مي پاشد . زمين چشمان خود را آرام آرام روي هم مي گذارد و کم کم صداي نفس هايش منظم مي شود . باز هم "شب" فرا رسيده است ...

« لباس پوشيدم و از خانه بيرون زدم . هوا کاملاً تاريک بود و چراغ ها از هر سو به هم خيره نگاه مي کردند . عابرين ، برخي با عجله و بي اعتنا از مقابل مغازه هاي مختلف مي گذشتند و برخي دقيقه هاي شلوغ و پر صداي خود را صرف نگريستن به ويترين ها مي کردند . من اما ، در سکوت همه شان را مي نگريستم و مي گذشتم . همه چيز کند و مرده به نظر مي رسيد . آهسته و دور . در هاله اي از وهم و در غباري از مه ... »

من پر خواهم گشود . و به آسمان خواهم رفت . و در پاکي بي آلايش آن مأوا خواهم گزيد . احساسي هست که مرا به خود مي خواند . با آوايي سحر انگيز ؛ و من مبهوت به دنبال او روان خواهم شد . بي تشويش !

« نصف شب تمام مغازه ها بسته شده بودند و ابتدا و انتهاي خيابان خالي ، يکديگر را مي نگريستند . ساعت ها بود که برف مي باريد و اکنون ديگر زمين ، درختان و بام ها زير قشري سپيد رنگ از رؤيا پنهان شده و به خواب رفته بودند . من نيز در رؤياي خودم هم چنان راه مي رفتم . دست هاي سردم در جيب هايم آشيان کرده بودند و گام هايم آرام و منظم نفس مي کشيدند . درست مثل انديشه هايم ، سايه ام با نزديک شدن به هر تير چراغ کوتاه تر مي شد و با دور شدن از آن خود را مي کشيد . انعکاس نور چراغ ها از شيشه ي ماشين هايي که کنار خيابان پارک شده بودند ، دنيايي کريستالي را تصوير مي کرد که در آن ، شبرنگ ها مثل ستاره هاي آسمان سوسو مي زدند . برف تند تر شده بود و سکوت سنگيني ، همه چيز حتي صداي فرو شدن پاي من در برف را در خود مي بلعيد . من ، در خيابان خالي به سوي انتهاي بي انتها گام بر مي داشتم و مي دانستم پس از من ، فقط يک رد پا به جا مي ماند . فقط يک رد پا ... »

من

خون بها

2006-02-20T04:42:00.000-08:00

آينه چون نقش تو بنمود راست خود شکن آئينه شکستن خطاست

" تو" مثل آينه مي ماني . هنگامي که تو را مي نگريستم ، خودم را ستايش مي کردم . خودي که پاکيت برايم زيبا تصويرش مي کرد . زيبايي که نبودم .

مي دانستم وظيفه ي آينه صداقت است . ولي خودم را در آرامش آبي چشمان مواجت آرام مي ديدم ، غافل از معصوميت تب دار آينه . و اين اشتباه من بود ...

گناهم نابخشودني است ، مي دانم ... و تاواني جز پايان نيست . مي خواهم پايان " من" را به دنيا پيشکش کنم . تا خون بهاي بهاي انتظارم باشد .

اگر "خود" خطاکاري نباشد ، آينه بي گناه است .

من

84/12/1

قصرهای نور

2006-02-18T06:29:00.000-08:00

روي ويرانه هاي خاک گرفته ي يک تمدن فراموش شده در دشتي بي انتها ، در ميان تاريکي غبار آلود و وحشت زاي يک غروب ابدي ، جوانه اي از نور و درخشش چشم گشود و قامت لرزانش را به خود تکيه داد . نفس نفس هاي تند و کوچکش بوي دنياي ديگري مي داد که شايد براي قرن ها از خاطر دشت رفته بود . جوانه پلک گشود و به آثار پر عظمت ويرانه هايي چشم دوخت که پر ابهت به کام نيستي کشيده شده بودند . مرگ در دشت جولان مي داد و جوانه ، دست هايش را به خود پيچيد تا از رنج و سوز سرما قد خم نکند ...

در آسمان ها ، در دوردست هاي نگاه مرده ي دشت ، چشمان قرمز و خماري گشوده شد و روشناي جوانه ي کوچک که در سرتاسر کهکشان تلألؤ يافته بود در آن ها تصوير انداخت . دستان لزج و بزرگي به سردي پيش آمد و آسمان منجمد بيدار شد ...

************************

پس آن گاه تو را خلق کرديم و از نيستي و تباهي رهانيديم . پس تو را در ميان قصرهايي از نور و روشنايي مأوا داديم و آسمان ها و زمين را مسخر تو گردانيديم . باشد تا سپاس گويي !

من 29/11/84

سنگ فرش

2006-02-16T05:56:00.000-08:00

صدايم کن ، صداي تو ترانه است ...

قطره هاي چک چک زندگي ام تمام شب بيهوده بر سنگفرش خيابان تنهايي مي چکد . تا صبح ابديت که اثرم بر آن به يادگار بماند .

من صاحب تنها ترين وبلاگ دنيا هستم . وبلاگي که جز خودم هيچ خواننده اي ندارد .

من براي " تو" مي نويسم . براي تويي که هرگز نخواهي آمد ... و مرا چشم انتظار مي پسندي .

من

27 بهمن 84

ملودی باران

2005-09-25T09:17:00.000-07:00

وقتی به "آسمان" فکر می کنم ، روحم از جاودانگی سرشار می شود . دستانم می لرزد و نفس هایم دیگر گرم نیست .باران می بارد و خنکی هوا من را هم چون تمام پرندگان کوچک نگران در آغوش گرفته است . می دانم کسی باور نمی کند که این عکس دل دیوانه ی من است که در آسمان افتاده ؛ آن قدر گرفته و تاریک که انگار سفیر سیاهی پیش از موعد از راه رسیده و راه را بر تازندگان سپید پوش روشنایی بسته است . سقف بلند آسمان آن قدر سنگین شده و پایین آمده که گویی می خواهد بر سرم خراب شود . نفس هایم با تقلا راه خود را از میان سینه ام می شکافند و به چند لحظه ی بعد خود امید ندارند . این غربت مرموزی که در فضا موج می زند می خواهد خفه ام کند ؛ گلویم را بین انگشتان سردش گرفته و هم چنان که سرود سرد قطرات تنهای باران را زمزمه می کند ، آن را می فشارد . و نفس های سنگینم ...

دست هایم را به سمت گلویم می برم تا چیزی احساس کنم : دکمه ای ، یقه ای ، طنابی ، انگشتانی ...! اما "هیچ" گلوی مرا می فشارد ، و نزدیک است که خفه ام کند . سرخی کم رنگ آسمان ، سیاهی ابرهای منتظر را به هم پیوند زده و من ، میان این همه قطره ی تنها ، باز هم تنها می مانم . گویی از وزن حیرت آور آسمان است که این همه اندوه در پیرامونم به پرواز در آمده و من را هم با خود کشیده است . دست های سردی خاکسترهای قلبم را کنار زده و آتش گداخته ی سرخی را جان بخشیده که درونم شعله می کشد و مرا می سوزاند . آه ! که من از درد به خود می پیچم و فریادم در گلو شکسته می شود . از تمام التهاب آتش درد می کشم و از اعماق وجودم ، حرارت سرد مرا می تاباند ، به خود می غلطاند و رد خون رنگی از تاول را به دنبال خود می کشد تا به حنجره ام زخم بزند و تن سوخته ی مرا که می لرزد ، به صورت هق هقی پر رنج و عذاب ترک گوید . به زانو افتاده ام و تقلا می کنم . گویی اشک هایم تمامی ندارند ... از بلندای گریه ام شانه هایم نیز می لرزد و صدای دردهایم تا به دوردست افق منعکس می شود . با تمام رمقی که برایم نمانده به آسمان خیره می شوم و یک باره ، بر سرش فریاد می زنم ؛ از ته دلم ، تا بشنود و مرا در ژرفنای اندوه باور کند ، که زجر می کشم . شعله ها بیشتر جان گرفته اند و تمام صدایم را با من می گدازند ، تا دور دست افق ...

و فریاد من ... آه ! باران !

من 28/8/83

لحظه ی آذرخش

2005-09-21T23:26:00.000-07:00

" شخصی درونم در تاریکی برخاسته و دف می زند . و ساحره ی پیری به رقص آرام مرگ مرا می خواند ."

در شمار لحظه های شتابان زندگی ، لحظه ای خواهد آمد که صورت های مردم مثل عکسی از زاویه ی غلط ، کش بیاید و اصوات مثل زمزمه ی انسان های خواب ، گنگ و نا مفهوم شود . لحظه ای که خورشید در زادگاه شرقش غروب کند و دست هر چه گرمی و روشنی است با خود به گور کشد ...

و تو مجبور شوی به تاریکی عشق بورزی !

لحظه ای خواهد آمد که در دشت های تیره ی بی کسی ، یک غنچه ی سرخ با وحشت چشم بگشاید و جسدهای رو به تباهی مادرانش را به تنهایی نظاره گر باشد . لحظه ای که در میدان تاریک شهر ، مجسمه ای از کودکی بی سر برپا کنند و لبخند ها بوی حقارت بگیرد .

آه ، نمی دانم چرا این لحظه همواره بدرقه کننده ی شوم تابوت شادی های معصوم است !

کورسوی فانوس انتهای دشت ، به ناگاه آذرخشی سهمگین می شود و پهنه ی آسمان را می شکافد . ضربه های کوبنده ی آونگ ساعت ، فریاد زمین می شود تا بی پاسخ بماند و دل آسمان به هم می پیچد . لحظه ها منفجر می شوند و هنگامی که به خود بیایی ، آفتاب هزار ساله ی صحرا بر استخوان های پوسیده ات دست می کشد .

شخصی درونم در تاریکی برخاسته و دف می زند . و ساحره ی پیری به رقص آرام مرگ مرا می خواند .

من

نماز منتظر

2005-08-28T23:51:00.000-07:00

« گهی نزدیک و خاموشی ، گهی بس دور و آوا گو »

به چشمانش که نگاه می کنی ، مثل آب می ماند : پاک و بی رنگ ! انگار کن که همیشه خیس است . پر از رنگ و خالی از هر رنگی ! شاید کسی یک مشت تیله ی درخشان را در یک کاسه ی بلورین پر از آب ریخته باشد . چشمانش آن قدر سخن گوست که هیچ زبانی نمی تواند آن همه حدیث احساس را برایت بازگو کند . هر بار که پلک می زند ، دریچه ای تازه به دنیایی برایت می گشاید که پر از موج است و انعکاس . و تو بین آن همه تلألؤ تابناک ، خودت را می بینی که تنها و فراموش شده نشسته ای و به دریا خیره شدی .

هیچ وقت نمی فهمی که چشمانش کی تر می شود ، اصلاً انگار همیشه اشک آلود است ! هر چند که هرگز در حضور تو به هیچ قطره ی شبنمی اجازه ی فرو چکیدن نمی دهد . با این وجود آسمان نگاهش همیشه بارانی است .

*************

چانه ام را کف دستم می گذارم و ساعت ها به ژرفنای نگاه روشنش چشم می دوزم . خورشید قربت را می بینم که آهسته آهسته به سوی افقی ابدی پیش می رود و در سرخی تنها و غریب خویش غروب می کند ؛ و وقت نماز می شود ! دستانم را به سمت دریای شفاف چشمانش پیش می برم تا وضو بگیرم ...

اما مثل همیشه ، آن قدر از من دور است که به آن نمی رسم . و نماز چشمانش قضا می شود .

من

"یا علی"

2005-08-28T22:06:00.000-07:00

خواستم برایش بنویسم: خطبه ی جمعه، اقامه ی نماز غریبی ست بی نشان، که هیچ کس را یارای شنیدنش نیست!
لیک امروز یکشنبه بود؟!
غریب ما یکشنبه ها خطبه ی جمعه می خواند! به وقت اذان غروب!
باز هم به "یا علی" گویانش غبطه خوردم! (به تو) که روزه ی کلام نیم شب را به آواز اذان گشاده دارند!
کاش نوای "یا علی" تو به طنین لرزان ناله ی من دور نبود تا با تو منتظر "یا علی" ظهور حضرت عشق می ماندم!

ترک خطا

2005-08-25T23:57:00.000-07:00

شب چو در بستم و مست از می نابش کردم

ماه اگر حلقه به در کوفت جوابش کردم

دیدی آن تَرک خطا دشمن جان بود مرا

گرچه عمری به خطا دوست خطابش کردم

منزل مردم بیگانه چو شد خانه ی چشم

آن قدر گریه نمودم که خرابش کردم

شرح داغ دل پروانه چو گفتم با شمع

آتشی در دلش افکندم و آبش کردم

غرق خون بود ونمی مرد ز حسرت فرهاد

خواندم افسانه ی شیرین وبه خوابش کردم

زندگی کردن من مردن تدریجی بود

آن چه جان کند تنم ، عمر حسابش کردم

من

سرزمین شاید دور

2005-08-22T23:45:00.000-07:00

« یک سینه ی سوخته حرف در دل دارم که با نا آشنا نمی توان گفت . وانگهی ، تا آن زمان که دستان نگاهم در بازوان چشمان آشنایی گره خورد ، تنها خاکستر حرف هایم در سینه آرام گرفته است . »
اولین گام ، و بازدم فرود در سرزمین دور . و نفس هایی که بوی غربتشان فضا را آشفته کرده . خیابان هایی که چراغ های شلوغشان همیشه برای گفتن حرف دارند ، و تلألؤ خیره کننده ی گنبد طلایی در پایان آن انتها .
یک حس دور ، یک خاطره ی مواج ، یک نجوای تر ... و وارد صحن جمهوری می شوم . دیوارهایی سلامم می کنند که روزی سرشار از حس خیس دشمنی در کنارم ، سرم را به آن ها تکیه داده و به گنبد چشم دوخته بودم . گام ها بی نظم می شوند و از دارالهدایه وارد می شوم . خیالم فرشی را که اکنون دیگر آویخته نیست به کناری می زند و به صورت ناپیدایش خیره می شوم . بوی آرزو موج می زند و پیشم میراند . کم کم شمع های سبز آشنا در برم می گیرند و بی هیچ کس ، به دنیای خلوتی وارد می شوم که تنها یک بار ، دشمنم با من در آن قدم زده بود . صدای نرده های سفید ، آوای ستون های افراشته ی صحن نیلی ، لرزش وضوی دست ها و نماز سرد صحن انقلاب در پیرامونم هیاهو به پا کرده . و در آن میان ، نغمه ی آشنای دشمنم که می گوید : « چشماتو اون طوری نکن ! »
*************
شب ، زیر نورافکن های نارنجی ، دور حرم می گردم و دست خالیم دستش را به مشت گرفته است . پرده ی مواجی انسان ها و ستون ها را می لرزاند و فرو می چکد . من گام بر می دارم ... تا به هیچ جا برسم .

من

ناقوس های دشمنی

2005-08-11T08:04:00.000-07:00

« رسم زمانه است که وقتی چیزی را با تمام وجود بخواهی ، تنها حسرتش را برایت می خواهد . »

نگاه بعضی ها آن قدر آشناست که می خواهی بپرسی : « قبلاً ندیدمتان ؟! » و نگاه بعضی آن قدر مهربان که می خواهی ساعت ها کنارش بنشینی و فقط نگاهش کنی . گاهی در رفت و آمد روزانه ، در اتوبوس ، در خیابان ... ناگهان کسی را می بینی که چشمانش با برق آشنایی چشمانت را خیره می کند و در جا میخکوب می شوی . اما تا می خواهی در واپسین لایه های ذهنت کنکاش کنی و دلیل مهربانی چشمانش را بیابی ، او رفته است ! شاید ساعت ها و روزها در ذهن بی قرارت بماند و تو آشنایی اش را میان صدها نگاه بیگانه فریاد بزنی . آنگاه وقتی تنها آشنای مهربانت را بین تمام دوستان همیشه ات تنها حس کردی ، دیگر نمی خواهی ، یا نمی توانی او را « دوست » بنامی . او دوست تو نیست . دوست را هر کسی دارد ! واژه ها بی معنا می شوند و تو سر گردان ...

*******************

شب ، احساس روی سن است و تو فقط تماشاچی . اگر بختت بلند باشد یک بلیت ارزان می خری و می نشینی و تا صبح نگاهش می کنی . شب در پناه دیوارهای بلند و قطور تاریکی ، آن قدر فکر می کنی و فکر می کنی که کم کم از دور ، شاید از آسمان صدای ظریف زنگ ها را می شنوی . می گویند هر شب ، افسون گر رؤیا صدها ناقوس طلایی رنگ را تا مینای سحر می نوازد و شب را برای آشفتگان معنا می کند . شب با صدای ناقوس هایش ، دریاچه ی شفافی از آرامش است که تن خسته ات را به آن بسپاری و در خیال ، آرام آرام طنین نجوای مهربانی را بشنوی که آشنایی اش زمینی نیست . و تو او را به خاطر تنهایی اش ، نه دوست ، که « دشمن » می خوانی .

*******************

هر غروب کنار پنجره می نشینم و به آسمان زخم خورده نگاه می کنم تا کم کم خلسه ای آسمانی مرا در خود بگیرد . من هر شب ، تمام طول شب ، ناقوس های شب را به صدا در می آورم ، و به دشمنی می اندیشم ، که این همه از من دور است .

« رسم زمانه است که وقتی چیزی را با تمام وجود بخواهی ، تنها حسرتش را برایت می خواهد »

من